Süleymaniye'den hikayeler, mutfak notları ve Boğaz anları.
Moss’ta bir kutlama vermek ne demek: Süleymaniye terasında uzun bir sofra, odayı kendi evi gibi ağırlayan sıcak bir ev sahibi ve dekoru kuran Boğaz.
Moss'a kendi hissini veren şey: bir yanında cami silueti, diğer yanında Boğaz duran bir Süleymaniye terası, karanlıkta sıcak bir ışık ve misafirlerin 'yokuşun yukarısına taşınmış Ortaköy' dediği bir zarafet.
Süleymaniye'de tek bir teras, on sekiz saat uzunluğunda. Moss'ta bir günün sabahın ilk simidinden şehrin ışıkları altındaki son nargileye nasıl aktığı.
Yıllarca taşınan tek bir fikrin, tarihi Süleymaniye’nin sessizliğiyle Boğaz manzarasını eski şehrin üstündeki tek bir terasta nasıl buluşturduğu.
Uzun masa felsefesi: telaşsız bir yemek boyunca yemeği Boğaz manzarasıyla eşleştirmek; masanın merkez, manzaranın ise sahne olduğu yer.
Boğaz’ı ve İstanbul’un eski şehrini fotoğraflamak için pratik bir rehber: altın saat ve mavi saat zamanlaması, teras ile sahil açıları, camiler, vapurlar ve az ışıkta ipuçları.
Karanlık çökünce Boğaz nasıl hissettirir: suyun üstündeki şehir ışıkları, gece vapurları, bir teras korkuluğunun altında parıldayan eski şehir ve İstanbul’a inen sessizlik.
Süleymaniye’de bir teras akşamı gerçekte nasıldır: sessiz eski sokaklar, suya bakan teras manzarası, alacakaranlıkta ezan ve geç saatlere uzanan bir yemek.
Tarihi yarımadadan Haliç gün batımı: ışığın camilerin ve suyun üstünde nasıl dolaştığı, en güzel seyir noktaları ve ne zaman varmak gerektiği.
Boğaz manzarasının bir öğünü neden değiştirdiği: su ve ışık masanın parçası olur, yemek yavaşlar ve bir akşam yemeği koca bir akşama dönüşür.
